Roberto Ferri’nin tuvali, bugün çağdaş sanat alanında sık rastlanmayan bir soruyu sürekli olarak soruyor: geçmişin teknik disiplinini korumak, onu yeniden kullanmak veya onunla hesaplaşmak ne anlama gelir? Ferri, Caravaggio’nun karanlık sahneleriyle ve akademik anatomi ustalığıyla beslenen görsel bir dil kuruyor fakat bu dil sadece nostaljiye dönüşmüyor, aksine bildik imgeleri bugün için yeniden yükleyen, izleyiciyi rahatsız eden ve düşündüren bir işleve dönüşüyor.
Ferri’nin resimleri ilk bakışta ustalık göstergesi: kasların ve tenin işlenişi, ışığın yüzey üzerinde yarattığı dramatik kesikler, kompozisyonların klasik ölçüleri. Ancak izleyici devamında daha karmaşık bir durumla karşılaşıyor: kutsal semboller erotik bir gerilimle çarpışabiliyor; mitolojik figürler çürüme, ağırlık ve yorgunluk duygusuyla insanlaştırılıyor. Bu karışım, Ferri’nin resimlerini salt güzellik nesneleri olmaktan çıkarıp fikir üreten, tartışma başlatan yüzeylere dönüştürüyor.
Sanatçının yöntemi hem dikkat çekici hem de provokatif. Teknikteki sadakat, uzun ön hazırlıklar, çizim ve model çalışmalarına gösterilen özen, onun eserlerinin şov değil, derin bir zanaat ürünü olduğunu gösteriyor. Fakat aynı titizliğin sonucunda ortaya çıkan imgeler izleyicide çelişkili duygular uyandırıyor; hayranlıkla birlikte bir rahatsızlık, estetikle birlikte bir tiksinti. Ferri burada stratejik bir gerilim kuruyor; geçmişin formlarını günümüzün duygusal ve etik meseleleriyle buluştururken, izleyiciyi pasif bir estetik tüketici olmaktan çıkarıp aktif bir okura dönüştürüyor.
Bu resimler aynı zamanda zaman dışı bir his de veriyor: ne tamamen antik, ne tamamen çağdaş. Bu belirsizlik, Ferri’nin işinin en ilginç taraflarından biri. Onun tablolarında geçmişin teknikleri günümüzün görsel kültürünün kabuklarını deliyor; sonuçsa hem tanıdık hem yabancı bir görüntü. Bu durum, işi sadece stilistik bir geri dönüş olarak okumayı zorlaştırıyor çünkü Ferri geçmişi olduğu gibi tekrarlamıyor; onu yeniden şekillendiriyor.
Bazıları onun yarattığı estetik dili cesur ve canlandırıcı buluyor; başka gözlerse bunu şok stratejisi veya nostaljik bir kaçış olarak görüyor. Ancak Ferri’nin işi, hem estetik kalite hem de içerik açısından basit bir sınıflandırmaya direniyor. Bedenin fiziksel ağırlığını resmetme biçimi, kutsalın ve dünyeviliğin yan yana gelmesi, izleyiciyle kurulan rahatsız edici yakınlık, tümü bir araya gelip sanatçının pratiksel niyetinin karmaşıklığını açığa çıkarıyor.
Ferri, çağdaş sanat sahasında nadir görülen bir sorumlulukla hareket ediyor; teknik geleneği yalnızca nostaljik bir dekor olarak değil, bugün hakkında söyleyecek sözler üretmek için kullandığı bir araç olarak görüyor. Onun tabloları, sanatın yalnızca “şey” üretmediğini, aynı zamanda bir düşünce sahası, duygusal bir laboratuvar olabileceğini hatırlatıyor. Aramızda ise 44 veya 33 numara olarak görmek istediğim bir varlık olurdu kendisi.
